نامزدی چهار زن فلسطینی‌تبار در آمریکا
رشیده طلیب، ایمان جوده، رؤی رومان و ابر کواس چهار نامزد فلسطینی‌تبار هستند که در ایالت‌های میشیگان، کلرادو، جورجیا و نیویورک برای حضور در عرصه سیاسی آمریکا رقابت می‌کنند. نامزدی این زنان بار دیگر توجه‌ها را به…
منتشر شده در
رشیده طلیب، ایمان جوده، رؤی رومان و ابر کواس چهار نامزد فلسطینی‌تبار هستند که در ایالت‌های میشیگان، کلرادو، جورجیا و نیویورک برای حضور در عرصه سیاسی آمریکا رقابت می‌کنند. نامزدی این زنان بار دیگر توجه‌ها را به این پرسش جلب کرده است که آیا حضور افراد فلسطینی‌تبار در موقعیت‌های سیاسی و مراکز تصمیم‌گیری آمریکا می‌تواند به بازتاب گسترده‌تر مسئله فلسطین در نهادهای سیاسی این کشور منجر شود؟
حضور فلسطینی‌تبارها در مراکز تصمیم‌گیری آمریکا
به گزارش پایگاه خبری نساء‌‌‌اف‌ام در همین زمینه، سَریده حسین، فعال حقوق زنان و حقوق بشر، با اشاره به اهمیت حضور زنان فلسطینی‌تبار در موقعیت‌های تصمیم‌گیری سیاسی، معتقد است این مشارکت از آن جهت اهمیت دارد که ایالات متحده نقش تعیین‌کننده‌ای در شکل‌دهی به سیاست‌های بین‌المللی ایفا می‌کند.
به گفته او، سیاست‌های آمریکا در قبال مسئله فلسطین، با وجود تغییر دولت‌ها و جابه‌جایی رؤسای جمهور، تا حد زیادی ثابت مانده و حتی در مواردی با دشواری‌ها و خشونت بیشتری علیه فلسطینیان همراه شده است.
حسین معتقد است حضور زنان فلسطینی‌تبار در جایگاه‌های سیاسی تأثیرگذار می‌تواند فرصتی برای رساندن صدای فلسطینیان به محافل تصمیم‌گیری آمریکا فراهم کند؛ با این حال، فلسطینی‌تبار بودن به‌تنهایی به معنای حمایت سیاسی از آرمان فلسطین نیست. به باور او، اثرگذاری واقعی مستلزم برخورداری از آگاهی سیاسی، شجاعت و توانایی تأثیرگذاری بر سیاست خارجی آمریکاست.
او همچنین تأکید می‌کند که گسترش مشارکت در حمایت از حقوق فلسطینیان به زنان فلسطینی محدود نمی‌شود، بلکه افراد مختلف با ملیت‌ها، پیشینه‌های فرهنگی و باورهای دینی متفاوت، از جمله مسلمانان و غیرمسلمانان، نیز در این مسیر حضور دارند. از نگاه او، افزایش دامنه این مشارکت و تبدیل آن به کنشگری مؤثر، تحولی قابل توجه است.
فشارها و انتقادها؛ چالش هویت و مواضع سیاسی
حسین درباره موانعی که ممکن است این نامزدها با آن مواجه شوند، به احتمال حملات و انتقادهایی اشاره می‌کند که می‌تواند به دلیل ریشه‌های فلسطینی یا عربی و همچنین پیشینه دینی آنان مطرح شود. افزون بر این، مواضع سیاسی نامزدها، به‌ویژه دیدگاه‌هایشان درباره اسرائیل و جنگ علیه فلسطینیان، می‌تواند زمینه‌ساز فشارهای سیاسی و اجتماعی بیشتری باشد.
او در این زمینه به حملات و انتقادهایی اشاره می‌کند که ایلهان عمر، نماینده کنگره آمریکا، با آن مواجه شده است و معتقد است هدف قرار دادن شخصیت‌های سیاسی به دلیل ریشه‌های قومی یا هویت فردی، پرسش‌های جدی درباره نژادپرستی، تبعیض و ضرورت پاسخ‌گویی ایجاد می‌کند. به گفته او، چنین رفتارهایی باید جدی گرفته شوند و در صورت وجود مبانی قانونی، از ظرفیت‌های حقوقی برای پیگیری آن‌ها استفاده شود.
از سوی دیگر، زن بودن این نامزدها نیز می‌تواند بر دشواری‌های حضورشان در عرصه سیاسی بیفزاید. حسین با اشاره به تداوم تبعیض و آزارهای کلامی علیه زنان در عرصه عمومی و سیاسی می‌گوید این رفتارها ممکن است از سوی برخی چهره‌های سیاسی یا افراد جامعه بروز پیدا کند و در نتیجه، حضور انتخاباتی زنان را با فشارهای چندگانه همراه سازد.
به اعتقاد او، شناخت دقیق جامعه آمریکا و سازوکارهای فعالیت سیاسی، در کنار برخورداری از توانایی پاسخ‌گویی روشن و هوشمندانه به انتقادها، می‌تواند به این زنان در مواجهه با چنین موانعی کمک کند؛ بی‌آنکه ناچار شوند از هویت یا مواضع خود فاصله بگیرند.
کمک‌های مالی آمریکا به اسرائیل و ضرورت ائتلاف‌سازی
یکی دیگر از موضوعاتی که حسین به آن می‌پردازد، مطالبه برخی سیاستمداران و فعالان مدنی برای توقف استفاده از مالیات شهروندان آمریکایی در حمایت از عملیات نظامی اسرائیل است.
او معتقد است ایجاد ائتلاف میان چهره‌های سیاسی و گروه‌های مختلف می‌تواند زمینه فشار بیشتر برای بازنگری در کمک‌های آمریکا به اسرائیل را فراهم کند. از نگاه او، گسترش چنین ائتلاف‌هایی می‌تواند صدای منتقدان سیاست‌های واشنگتن در قبال فلسطین را در عرصه سیاسی آمریکا پررنگ‌تر کند.
حسین در پاسخ به این پرسش که آیا نامزدی زنان فلسطینی‌تبار نشانه تغییری در مشارکت سیاسی زنان در آمریکا است، از شکل‌گیری تدریجی چنین تحولی سخن می‌گوید؛ هرچند معتقد است موانع فرهنگی و اجتماعی همچنان بر سر راه حضور زنان در جایگاه‌های رهبری و تصمیم‌گیری وجود دارد.
به گفته او، این موانع تنها مختص زنان فلسطینی یا عرب نیست و زنان آمریکایی با پیشینه‌های مختلف نیز با آن روبه‌رو بوده‌اند؛ زیرا همچنان برخی نگرش‌های سنتی، نقش زنان را به خانه و خانواده محدود می‌کنند.
او ورود زنان از پیشینه‌های متنوع به نهادهای سیاسی را عاملی برای گسترش مشارکت و به چالش کشیدن این محدودیت‌ها می‌داند، هرچند تأکید دارد که روند تغییرات همچنان کند است.
حسین همچنین معتقد است حضور چهره‌های سیاسی با رویکرد انتقادی‌تر نسبت به سیاست‌های آمریکا در قبال فلسطین می‌تواند زمینه شکل‌گیری ائتلاف‌ها و جریان‌های مخالف مؤثرتر را فراهم کند؛ به‌ویژه در شرایطی که به باور او، مخالفت‌ها با این سیاست‌ها هنوز از سازمان‌دهی و انسجام کافی برخوردار نیستند.
او در عین حال یادآور می‌شود که افزایش مشارکت زنان و حضور نمایندگانی از پیشینه‌های متنوع در ساختار سیاسی آمریکا، به‌تدریج فرصت‌های بیشتری برای تقویت همبستگی با مسئله فلسطین ایجاد می‌کند، اما این روند به‌تنهایی تضمین‌کننده تغییر سیاست‌های رسمی واشنگتن نخواهد بود.
از حضور در انتخابات تا تأثیرگذاری بر سیاست‌های آمریکا
رقابت انتخاباتی این چهار زن، پرسش‌هایی فراتر از ریشه‌های قومی و هویت آنان مطرح می‌کند؛ از جمله اینکه برنامه‌ها و مواضع سیاسی‌شان چیست و تا چه اندازه می‌توانند حضور انتخاباتی خود را به تأثیری ملموس در قانون‌گذاری، نظارت بر عملکرد دولت و فرایندهای تصمیم‌گیری تبدیل کنند؛ به‌ویژه در موضوعاتی مانند مسئله فلسطین و کمک‌های نظامی و مالی آمریکا به اسرائیل.
در مجموع، حضور زنان فلسطینی‌تبار در رقابت‌های سیاسی آمریکا را باید در پیوند میان دو مسئله بررسی کرد: از یک سو، موانع ناشی از تبعیض، فشارهای سیاسی و محدودیت‌های اجتماعی و از سوی دیگر، فرصت‌هایی که مشارکت مدنی و ائتلاف‌سازی در اختیار آنان قرار می‌دهد.
آن‌گونه که سَریده حسین تأکید می‌کند، گسترش حضور زنان و نمایندگان گروه‌های متنوع در عرصه سیاسی آمریکا می‌تواند بخشی از روند تدریجی تغییر در ساختار مشارکت سیاسی این کشور باشد؛ با این حال، میزان اثرگذاری این حضور بر مسئله فلسطین، در نهایت به مواضع سیاسی افراد، میزان نفوذ آنان و توانایی‌شان برای ورود به مراکز واقعی تصمیم‌گیری و تأثیرگذاری بر سیاست‌های رسمی بستگی دارد.
این مطلب برایت مفید بود؟
دیدگاه‌های شما
۰ دیدگاههنوز دیدگاهی منتشر نشده است. شما آغازگر گفت‌وگو باشید.